دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٥

اگر نيكى كنيد ، به خودتان نيكى كرده ايد» . به عكس ، مادّيگرايان و خودخواهان ، خود را تباه مى كنند و منافع حقيقى و هميشگى خود را از دست مى دهند و به تعبير دقيق قرآن كريم ، فراموشى خدا ، در واقع ، فراموشى خويش است: «نَسُواْ اللَّهَ فَأَنسَـلـهُمْ أَنفُسَهُمْ . [١] خدا را فراموش كردند،خداوند هم آنان را دچار خودْفراموشى كرد» . بدين سان ، گسترش فرهنگ ايثار در جامعه ، نه تنها منافع شخصى ايثارگران را تهديد نمى كند ، بلكه آنان را محبوب خدا [٢] و خلق مى نمايد [٣] و موجب دستيابى آنان به بهترين زندگى ها در جهان جاويد مى شود . [٤] علاوه بر اين ، ريشه مفاسد اجتماعى را نيز مى سوزاند و منافع مادّى و معنوى جامعه بشر را تأمين مى نمايد. قرآن كريم ، در ذيل آيه ايثار ، بركات فردى و اجتماعى آن را در يك جمله خلاصه كرده ، مى فرمايد: «وَ مَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِى فَأُوْلَـلـءِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ . [٥] و آنها كه از خسّت نفس خويش ، مصون بمانند ، آنان ، همان رستگاران اند» . فَلاح ، از مهم ترين بركاتِ ايثار و مبارزه با خودخواهى و خسّت است ، و آن ، عبارت است از : كاميابى و رسيدن به همه خواست هاى حقيقىِ فردى و اجتماعى . [٦]