دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١١٠
ولَكَ مِئَتا ألفِ ضِعفٍ مِمّا دَعَوتَ ، وناداهُ مَلَكٌ مِنَ السَّماءِ الثّالِثَةِ : يا عَبدَ اللّه ِ! ولَكَ ثَلاثُمِئَةِ ضِعفٍ مِمّا دَعَوتَ ، وناداهُ مَلَكٌ مِنَ السَّماءِ الرّابِعَةِ : يا عَبدَ اللّه ِ! ولَكَ أربَعُمِئَةِ ألفِ ضِعفٍ مِمّا دَعوتَ ، وناداهُ مَلَكٌ مِنَ السَّماءِ الخامِسَةِ : يا عَبدَ اللّه ِ! ولَكَ خَمسُمِئَةِ ألفِ ضِعفٍ مِمّا دَعوتَ ، وناداهُ مَلَكٌ مِنَ السَّماءِ السّادِسَةِ : يا عَبدَ اللّه ِ! ولَكَ سِتُّمِئَةِ ألفِ ضِعفٍ مِمّا دَعوتَ ، وناداهُ مَلَكٌ مِنَ السَّماءِ السّابِعَةِ : يا عَبدَ اللّه ِ! ولَكَ سَبعُمِئَةِ ألفِ ضِعفٍ مِمّا سَأَلتَ ، ثُمَّ يُناديهِ اللّه ُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ : أنَا الغَنِىُّ الَّذى لا أفتَقِرُ . يا عَبدَ اللّه ِ! لك ألفُ ألفِ ضِعفٍ مِمّا دَعوتَ . فَأَىُّ الخَطَرَينِ أكبَرُ يَا بنَ أخى : مَا اختَرتُهُ أنَا لِنَفسى أو ما تَأمُرُنى بِهِ ؟ [١] با معاوية بن وهب ، در موقف (عرفات) بودم و او مشغول دعا كردن بود . در دعايش كنجكاوى نمودم . نديدم كه حتّى يك كلمه براى خودش دعا كند ، بلكه براى يكايك مسلمانان ، به نام و نام پدرانشان ، دعا مى كرد تا آن كه مردم كوچيدند . به او گفتم : عمو جان! از شما چيز عجيبى ديدم . گفت : چه ديدى كه تو را به تعجّب وا داشته است؟ گفتم : در يك چنين مكانى ، برادرانت را بر خودت مقدّم مى دارى و به ياد يكايك افراد هستى . به من گفت : از اين كار ، تعجّب مكن ، پسر برادرم! زيرا كه من از مولايم و مولاى تو و مولاى همه مردان و زنان مؤمن ـ كه به خدا سوگند ، آقاى گذشتگان و آقاى تمام كسانى است كه بعد از پدران بزرگوارش باقى مانده اند ـ شنيدم ـ و كر باد اين دو گوش معاويه و كور باد دو چشم او و به شفاعت محمّد صلى الله عليه و آله نرسد ، اگر نشنيده باشد ـ كه او فرمود : «هر كس پشت سر برادرش براى او دعا كند ، فرشته اى از آسمان دنيا ندا در مى دهد : ~اى بنده خدا! هزار برابر اجر آنچه دعا كردى ، براى خودت باد! و فرشته اى از آسمان
[١] علل الشرائع : ص ١٨٢ ح ٢ ، روضة الواعظين : ص ٣٦١ ، بحار الأنوار : ج ٤٣ ص ٨٢ ح ٤ . نيز ، ر . ك : دلائل الإمامة : ص ١٥٢ ح ٦٥ ، كشف الغمّة : ج ٢ ص ٩٤ .[٢] عدّة الداعى : ص ١٧١ ، الاُصول الستّة عشر : ص ٤٤ ، الدعوات : ص ٢٨٩ ح ٣٠ ، بحار الأنوار : ج ٩٣ ص ٣٩٠ .