٢- وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ اولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ (٥٦/ ١٠ و ١١)
الف: سبقت گيرندگان سبقت گيرنده‌اند (از اهل ايمان و) آنان مقربانند.
ب: سبقت گيرندگان مقربند.
ج: سبقت گيرندگان، سبقت گرفته‌اند و مقربند.
د: سبقت گيرندگان، آنها مقربانند.
٣- رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا (٣/ ١٩١)
الف: پروردگارا اين (آسمانها و زمين) را به بيهودگى نيافريدى.
ب: خداوندا اين جهان را بيهوده خلق نكرده بودى.
ج: پروردگارا همانا ما را بيهوده نيافريدى.
د: پروردگارا آيا ما را بيهوده آفريدى؟
٤- فَرَجَعُوا الى‌ انْفُسِهِمْ فَقالُوا انّكُمْ انْتُمُ الظَّالِمُونَ (٢١/ ٦٤)
الف: پس رجوع به نفس خويش كردند (با خود فكر كردند) سپس گفتند: همانا شما به يقين ظلم كنندگانيد.
ب: (پس) به نفس خويش گفتند همانا شما حتماً ستم مى‌كنيد.
ج: مراجعه به خودشان كردند و مى‌گويند همانا ما ظالم هستيم.
د: ب و ج هر دو صحيح است.
٥- يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا انْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَيَّنُوا «١» (٤٩/ ٦)
الف: اى‌مومنان، هرگاه كافرى همراه باخبرى بر شما واردگشت پس او را تفحص و جستجو كنيد.
ب: اى كسانى كه ايمان آورديد؛ هنگامى كه فاسقى خبرى برايتان آورد، پس در مورد صحت آن تحقيق كنيد.
ج: اى مومنان هرگاه شما را فاسقى آمد بايد صحت خبرش را روشن كنيد.
د: اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هنگامى فاسقى خبر داده است، شما آن را روشن كنيد.