كلمات اصلى‌ اسم اشاره و موصولات‌ اسم اشاره: كلماتى نظير هذا، هذهِ، ذلك ... در عربى و واژه‌هايى چون «اين» و «آن» در فارسى «اسم اشاره» ناميده مى‌شوند.
مثال: هذا كِتابٌ، هذِهِ الْقَرْيَةِ، ذلِكَ فَضْلٌ و ... اين كتاب احمد است. آن قلم محمد است.
موصول: كلماتى نظير «الّذى»، «الّذين»، «الّتى»، ... در عربى «موصول» است و جمله‌اى براى تكميل و يا توضيح آن مى‌آيد كه به آن «صله» گويند.
بطور مثال اگر به جاى جمله «ضَرَبْتُ الَّذى ضَرَبَنى» بگوييم «ضَرَبْتُ الَّذى ... (كسى را زدم ...) جمله كامل نبوده و داراى ابهام است؛ ليكن كلمه «ضَرَبَنى» (مرا زد) آن را براى شنونده مشخص و تكميل مى‌كند.
در فارسى مى‌گوييم: «اين كتابى است كه ديروز خريدم»، يا «تلاشگران و انقلابيون، آن كسانى كه در راه پيروزى انقلاب اسلامى ايران، از جان ومال مايه گذاشتند، بايد مورد احترام باشند.» موصول مشترك «١» «مَنْ» براى صاحبان عقل و «ما» براى حيوانات و اشياء به كار مى‌روند.