٧- لَهُمْ عَذابٌ فِى الْحَيوةِ الدُّنْيا (١٣/ ٣٤)
الف: برايشان عذابى دردناك مى‌باشد.
ب: برايشان عذابى دردناك در آخرت مى‌باشد.
ج: براى آنان عذابى است پر از رنج و درد.
د: برايشان عذابى در زندگانى دنيا است.
٨- انى اخافُ انْ عَصَيْتُ رَبى عَذابَ يَوْمٍ عَظيمٍ (٦/ ١٥)
الف: همانا او از عذاب جهنم نمى‌ترسد اگر عصيانى مرتكب نشود.
ب: همانا من اگر نافرمانى (امر) پروردگارم را بكنم از عذاب روز عظيم (قيامت) مى‌ترسم.
ج: اى پروردگار، همانا آنان اگر عصيان كنند از عذاب روز عظيم تو مى‌ترسند.
د: ب و ج صحيح است.
٩- مَنْ آمَنَ «١» بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْاخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ اجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ (٢/ ٦٢)
الف: كسى كه ايمان بياورد به خداوند و روز آخرت، و عمل صالح انجام دهد پس براى آنان مزدشان نزد خداوند است.
ب: هر كس مؤمن به خدا و روز جزا باشد و اعمال شايسته كند او مأجور است.
ج: هر كس كه ايمان به حق تعالى و روز قيامت آورد و عمل صالح كند پس آنان مزدشان نزد خداوند است.
د: الف و ج صحيح است.
١٠- يا ايُّهَا النَّاسُ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ (٣٥/ ٣)
الف: اى مردم، نعمت شناس شويد كه خدا بر آنان ارزانى داشت.
ب: اى مردم، نعمتهاى خداوند را بشماريد.
ج: اى مردم، نعمت خداوند بر خودتان را ياد آوريد.
د: هر كس نعمت خداوند بر خودش را ياد آورد.