٣- وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الْاخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْها (٣/ ١٤٥)
و هر كس پاداش آخرت را بخواهد به او مى‌دهيم.
الف: مضاف‌اليه است. ب: مجرور به حرف جر است.
ج: مضاف به «ياء» متكلّم است. د: مفعول است.
٤- كُلُّ الطَّعامِ كانَ حِلًّا لِبَنى‌ اسْرائيلَ (٣/ ٩٣)
همه طعامها براى بنى‌اسرائيل حلال بود.
الف: به واسطه حرف جرّ ب: به دليل اضافه شدن به كانَ‌ ج: به دليل اضافه شدن به اسم دائم‌الاضافه به آن‌ د: به دليل كسره داشتن.
٥- يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ امْرِ رَبى (١٧/ ٨٥)
از تو از (حقيقت) روح مى‌پرسند، بگو روح از امر و فرمان خدايم است.
الف: مجرور به اضافه است. ب: مجرور به حرف جراست.
ج: مجرور به اسم دائم‌الاضافه است. د: مجروراست به دليل داشتن الف و لام.
٦- وَ ما تَدْرى نَفْسٌ بِاىِّ ارْضٍ تَمُوتُ (٣١/ ٣٤)
هيچ كس نمى‌داند در كدام سرزمين مى‌ميرد.
الف: مضاف‌اليه بواسطه حرف جر.
ب: اضافه شدن به اسم دائم‌الاضافه به آن.
ج: مضاف شدن به كلمه «تموت».
د: مضاف شدن به كلمه‌اى كه حرف جر دارد.
٧- فَقُلِ الْحَمْدُ للَّهِ الَّذى نَجَّينا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمينَ (٢٣/ ٢٨)
پس بگو: ستايش و سپاس مخصوص خداوند است، آنكه ما را از (دست) قوم ستمكار نجات داد.
الف: حرف جرّ ب: مجرور به اضافه‌ ج: مضاف شدن د: اضافه شدن به اسم دائم‌الاضافه.