ج: پس بگو سپاس مخصوص خداوند است آنكه ما را از (دست) ظالمها نجات داد.
د: پس بگو: سپاس خداوندى را كه ظالمان را قومى گنهكار قرار داد.
١٢- الَّذينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَاللَّهِ مِنْ بَعْدِ ميثاقِه‌ (٢/ ٢٧)
الف: كسانى كه پيمان خداوند را مى‌شكنند.
ب: كسانى كه پيمان خدا را بعد از پيمان بستن مى‌شكنند.
ج: كسانى كه بعد از پيمان بستن پيمان خويش را مى‌شكنند.
د: كسانى كه پيمان را از پيمانشكنان مى‌گيرند ولى پيمان‌شكن آن را مى‌شكند.
١٣- وَ ما تِلْكَ بِيَمينِكَ يا مُوسى (٢٠/ ١٧)
الف: آن چيست به دستت؟
ب: آن چيست به دست (راست) تو اى موسى؟
ج: آن چيست كه دست راست تو آن را گرفته است؟.
د: آن چيست كه دست (راست) تو آن را گرفته است اى موسى؟
١٤- قُتِلَ الْانْسانُ ما اكْفَرَهُ مِنْ اىِّ شَىْ‌ءٍ خَلَقَهُ (٨٠/ ١٧ و ١٨)
(شَىْ‌ء: مجرور به اضافه «اسم دائم‌الاضافه» است).
الف: مرده باد انسان! ازبس كه كفر مى‌ورزد! ب: مرده باد انسان، از چه چيز خلق شده است كه كفر مى‌ورزد.؟! ج: كشته باد انسان، چقدر ناسپاسى مى‌كند (مگر خداوند) از چه چيزى خلقش كرده است.
د: كشته شد انسان، كه ناسپاس است و خلقتش از نطفه‌اى گنديده است.
١٥- وَ ما اوتيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ الَّا قَليلًا (١٧/ ٨٥)
الف: و آنچه دانش به شما داد شده چقدر كم است! ب: و آنچه دانش به شما رسيده است كم است.
ج: و آنچه دانش به شما رسيد بسيار اندك است.
د: از دانش به شما داده نشده است مگر (به مقدار) اندكى.