كلماتى نظير: كُلّ، بَعْض، جَميع، كِلا وكِلْتا (هر دو)، اىّ (هركدام)، غَيْر و سِوى‌ (مگر و بجز)، لَدُن و عِنْد (نزد، پيش) و اولُو، اولى‌ (صاحبان، دارندگان) هميشه مضافند و هيچگاه بطور تنها نمى‌آيند. همچنين كلماتى چون، يَمين، يَسار، تَحْت، فَوْق، امام، بَيْن، وَراء، قَبْل، بَعْد و مَعَ نيز دائم‌الاضافه‌اند. يعنى كلماتى كه بعد از آنها مى‌آيد، بدليل «مضاف‌اليه» بودن بايد مجرور باشد. «١» تمرين كلاس‌ تمرين الف: دلايل مجرور شدن كلمه‌هاى مورد نظر را معين نماييد.
١- فَكَذَّبُوهُ فَنَجَّيْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ فِى الْفُلْكِ (١٠/ ٧٣)
پس او (نوح «ع») را تكذيب كردند و ما او را و هر كس با او در كشتى بود نجات داديم.
الف: مضاف‌اليه است. ب: مفعول است.
ج: مجرور به حرف جراست. د: مجرور به اضافه است.
٢- وَ تَزَوَّدُوا فَانَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى‌ (٢/ ١٩٧)
و توشه برداريد همانا بهترين توشه (براى آخرت) تقوا است.
الف: مجرور به اضافه است ب: مجرور به حرف جر مى‌باشد.
ج: مضاف‌اليه است. د: الف و ج صحيح است.
٣- وَ ما تَدْرى‌ نَفْسٌ بِاىِّ ارْضٍ تَمُوتُ (٣١/ ٣٤)
هيچ كس نمى‌داند به كدام سرزمين ميرد.
الف: مضاف است.
ب: الف و ج صحيح است.
ج: مجرور به حرف جر است.
د: مجرور بواسطه اضافه به‌اسماء دائم‌الاضافه است.