آن افعال عبارتند از «اعْطى‌، اطْعَمَ، اسْكَنَ، سَقى‌، جَعَلَ، اتَّخَذَ، سَمَّى» «١»، همچنين علم، ظنّ، حسب، خيل، راى، زعم، وجد» «٢» كه مواردى از اين افعال در قرآن يافت مى‌شود.
٢- حال: اسم منصوبى است كه حالت و چگونگى فاعل يا مفعول يا هر دو را در حين انجام فعل نشان مى‌دهد، مثال: فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً، انّا ارْسَلْناكَ بِالْحَقِّ بَشيراً ٣- تميز: اسمى است كه بعد از كلمه يا جمله مبهمى آورده مى‌شود تا رفع ابهام از آن كند مثل: «باعَ التّاجِرُ ذِراعاً حَريراً» از كلمه «ذراع» مى توان يك ذراع از اشياء زيادى را تصور كرد چون درابتدا مبهم به نظر مى‌رسد اما كلمه بعدى (حريراً) از آن رفع ابهام نموده است «٣». و يا مانند انَا اكْثَرُ مِنْكَ «٤» كه داراى ابهام است و با آوردن كلمه مالًا، ابهام آن رفع مى‌گردد. با اين دو مثال روشن شد كه تمييز گاهى رفع ابهام از مفرد و گاهى رفع ابهام از نسبت (جمله) مى‌كند.
تمييز اعداد: اعداد بدون تمييز داراى ابهام مى باشند و تمييز آنها از جهت اعراب (نصب يا جرّ) و از جهت تعداد (مفرد يا جمع) به قرار زير است:
تمييز اعداد سه تا ده، جمع و مجرور است و تمييز عددهاى يازده تا نود و نه مفرد و منصوب مى‌باشد تمييز اعداد صد و هزار مفرد و مجرور مى‌باشد. «٥» قالَ آيَتُكَ الَّاتُكَلِمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ ايّامٍ الَّا رَمْزاً (٣/ ٤١) قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ (١١/ ١٣) وَ واعَدْنا مُوسى‌ ثَلاثينَ لَيْلَةً (٧/ ١٤٢) وَ اخْتارَ مُوسى‌ قَوْمَهُ سَبْعينَ رَجُلًا (٧/ ١٥٥)