ب: معرب: اسمى است كه حركت آخر آن باتغيير عوامل عوض مى شود. به مثالهاى زير توجه كنيد:
لا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِايْمانِكُمْ.
تَاللَّهِ لَاكيدَنَّ اصْنامَكُمْ.
اللَّهُ نُورُالسَّمواتِ وَالْارْضِ.
كلمه «اللَّه» با سه حركت (----) آمده است؛ اول منصوب، دوم مجرور، سوم مرفوع. حركات سه‌گانه (----) را در عربى نصب و جر و رفع «١» گويند واسم دارى اين حركتها را منصوب، مجرور، مرفوع مى‌نامند.
اسم از نظر معين ومشخص بودن به دو نوع تقسيم مى‌شود:
الف: معرفه: اسمى است كه‌دلالت بر چيز معينى بكند. مانند: الرَّجُل، انَا، سَعيد ب: نكره: اسمى است كه دلالت بر چيز نامعين مى‌كند مانند رَجُلٌ (مردى) فَرَسٌ (اسبى)، قَلَمٌ (قلمى)
براى مثال به كلمه «مرد» در اين دو جمله دقت كنيد: «مردى را ديدم». «آن مرد را ديدم».
اولى در ذهن ناشناخته (نكره) و دوّمى شناخته شده (معرفه) مى‌باشد در عربى «تنوين» «٢» علامت «نكره» و «ال» در اوّل اسم يا اضافه‌شدن به‌اسم معرفه، از ديگر علامتهاى «معرفه» مى‌باشد. بعضى از اسم‌ها هميشه معرفه هستند مثل: ضماير (هُوَ، انْتَ و ...)، اسامى اشاره (هذا، ذلِكَ و ...) موصول‌ها (الَّذى، الَّذينَ و ...) اسامى افراد خاص يا علم مانند محمد (ص)، موسى و مثال براى كلمات معرفه: الكتاب، الخير، موسى، عيسى، هو، هذا، الذّى و مثال براى كلمات نكره: كتابٌ، صلوةٌ، زَكوةٍ، فاكهةٌ و