«قالَ انَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْكُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فى‌ الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ» «١» [در جواب آنها] گفت: كه خداوندش برگزيده و در دانش و توانايى او را فزونى بخشيده است.
سازمان خود ابزارى است در دست صاحبان آن؛ بگونه‌اى كه با قرار گرفتن در رأس هرم سازمان، اراده خود را بر كل سازمان اعمال مى‌كنند. از نظرگاه اسلام، «امارت»، خود چنين مفهومى را مى‌رساند. اگر كسى در جايگاه امير قرار گيرد و امارت به او سپرده شود، مردم بايد از او اطاعت كنند. در قرآن كريم، در مورد رسول گرامى اسلام آمده است.
«وَ ما ارْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ الَّا لِيُطاعَ بِاذْنِ اللَّهِ» «٢» و ما رسولى نفرستاديم مگر بر اين كه خلق به امر خدا اطاعت او كنند (و هدايت شوند).
پيامبر به هنگام انتخاب حضرت على عليه السلام به عنوان جانشين وصى خود در نخستين سالهاى بعثت، به هنگام دعوت از خويشاوندان فرمود:
«انَّ هذا اخى‌ وَ وَصِيّى‌ وَ خَليفَتى‌ فيكُمْ، فَاسْمَعُوا لَهُ وَ اطَيعُوا» «٣» همان، اين است برادر من، و وصى من، و خليفه من در ميان شما، پس از وى بشنويد و فرمانش را ببريد.
انواع قدرت از لحاظ موضوعِ قدرت‌ قدرت از لحاظ موضوعات كلّى كه بدانها تعلّق مى‌گيرد، به انواع ذيل تقسيم مى‌شود.
الف- قدرت اقتصادى‌ قدرت اقتصادى به ظرفيت نظام سياسى براى تجهيز و تحرك و بهره‌گيرى صحيح از منابع موجود، دلالت دارد. در اين روند بايد متغيرهايى چون توليد ناخالص ملّى، درآمد سرانه، كم و كيف توليدات صنعتى و كشاورزى، دسترسى به منابع به طور اعم، ميزان وابستگى و يا عدم وابستگى يك دلوت به منابع مالى و اقتصادى ساير واحدهاى سياسى‌