برجسته و ذى نفوذ بود. «١» تصميم‌گيرى سياسى در جهان امروز نيز توسط «رئيس جمهور»، «نخست وزير»، «وزير»، «رهبر حزب» و «رئيس پارلمان» اتخاذ مى‌شود. آنان تجلى اراده ملّى بوده و نقش اساسى در خطمشى‌ها و سياستگذاريها دارند؛ اگر چه تأثير ويژگيهاى شخصى و شخصيتى بر روند تصميم‌گيريها كاهش يافته اما هنوز اعتقاد بر آن است كه شخصيتهاى بزرگ سياسى، توان ايجاد تحول عمده در جريانات قابل كنترل را دارند. چنانچه، رهبر كبير انقلاب اسلامى ايران، حضرت امام خمينى (ره)، در مراحل مختلف انقلاب (آغاز، پيروزى و تداوم آن)، نقش بسيار مهم و بنيادين داشته و استمرار انقلاب اسلامى نيز مرهون تصميمات قاطع و تدابير مناسب آن حضرت بوده است. «٢» ٢- نهادهاى دولتى‌ مقصود از نهادهاى دولتى در اينجا، «دولت» و «مجلس» مى‌باشد. هيأت دولت و وزارتخانه‌هاى مربوط و سازمانهاى وابسته، در عمده‌ترين تصميم‌گيريهاى سياسى مشاركت دارند. از سوى ديگر، مجلس به عنوان قوه قانونگذارى و تعيين كننده سياستهاى موجود در كشور، نقش اساسى در پرو سه تصميم‌گيرى ايفا مى‌كند.
هيأت دولت، چه در نظامهاى رياستى و چه در نظامهاى پارلمانى به عنوان قوه مجريه و كارگزار مى‌باشد، از اين رو مجموعه تصميمات سياسى، اجتماعى و اقتصادى كشور را بررسى و اتخاذ مى‌كند. اين تصميمات اعم از مسائل داخلى و خارجى است. تصميمات هيأت دولت جنبه كلى و سراسرى دارد و تمام شهروندان جامعه سياسى، مجبور به اطاعت از آنها مى‌باشند.
نقش دولت در سياست خارجى بيش از هر جاى ديگر آشكار است؛ زيرا در عرصه روابط بين‌المللى، دولتها با يكديگر روابط ديپلماتيك و اقتصادى دارند. فعاليت‌