وقتى خداوند متعال براى جامعه پس از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله تعيين حاكم مى‌كند به اين معناست كه حكومت پس از رحلت رسول اكرم صلى الله عليه و آله نيز لازم است و چون رسول اكرم صلى الله عليه و آله با وصيت خويش، فرمان الهى را ابلاغ مى‌نمايد، ضرورت تشكيل حكومت را نيز مى‌رساند. «١» علاوه بر اين، شيوه اميرالمؤمنين على عليه السلام در پذيرش حكومت و امامت و همچنين مجموعه فعاليتها و اقدامات آن حضرت در طى حدود پنج سال حكومت، بيانگر ضرورت حكومت در جامعه انسانى است كه در اجتماع اسلامى به صورت حكومت اسلامى متجلّى‌مى‌شود.
٣- كيفيّت قوانين اسلام‌ قانون، به طور كلى، براى نظم و نسق بخشيدن به روابط بين افراد در يك جامعه وضع مى‌شود. هدف اصلى قانونگذار، تحقق اهداف مندرج در قانون مى‌باشد كه تنها با عمل بدان، محقق مى‌شود. قانون الهى نيز مجموعه زمانها و دستورهايى است كه جهت تنظيم روابط اجتماعى بوده و تحقق اهداف و مقاصد شارع مقدس، تنها در پرتو عمل به آنها مى‌باشد. بررسى مختصر و گذراى قوانين اسلامى، بيانگر آن است كه تحقق آنها و نيل به اهداف مورد نظر قانونگذار، تنها در پرتو تشكيل حكومت ميسّر است. ماهيت قوانين بگونه‌اى است كه فقط حكومت مى‌تواند آنها را اجرا نمايد. اشاره به چند مورد در ذيل، آشكارا استدلال فوق را تأييد مى‌كند.
الف- قوانين مالى‌ قوانين مالى اسلام شامل خمس، زكات، جزيه و خراج مى‌شود كه به عنوان، منابع تأمين نيازهاى مالى و بودجه حكومت به حساب مى‌آيد. اين قوانين، اگر به طرز صحيح و عادلانه اجرا شوند جهت اداره يك كشور و تأمين بودجه حكومتى آن كافى مى‌باشد، به طور مثال، خمس بر معادن، غنيمتهاى جنگى، گنج، درآمد افراد و ... تعلق مى‌گيرد و از تمام منابعى كه از زير زمين يا روى زمين استخراج مى‌شود بايد يك پنجم آن به عنوان خمس به بيت‌المال مسلمانان داده شود. «٢»