١٩٦٠ تقريباًبه ١٥ رسيده است. «١» بين سالهاى ١٩٨٤- ١٩٨٠ كشورهاى جهان سوّم به علت تقليل قيمت كالاى صادراتى خود پنجاه ميليارد دلار ضرر كرده‌اند و اين روند ضرر و زيان همچنان ادامه دارد. «٢» آمار نشان مى‌دهد كه سهم كشورهاى جهان سوّم تا قبل از سال ١٩٥٠ در تجارت بين الملل ٣٠ درصد بوده است. اين رقم در سال ١٩٨٦ به ٢٣ درصد تنزل يافته، در حالى كه كشورهاى توسعه نيافته، در مجموع ١٣٣ كشور جهان را تشكيل مى‌دهند. «٣» بديهى است در چنين شرايطى، حيات اقتصادى اين كشورها در دست عوامل خارجى قرار دارد، بدين معنا كه آنها مشخص مى‌كنند كشورهاى جهان سوّم چه كالايى، آن هم چه مقدار و با چه قيمتى توليد كنند.
ج- وابستگى تكنولوژيكى و فنى‌ بى شك، يكى از عوامل تعيين كننده در فرآيند رشد و توسعه اقتصادى عامل تكنولوژى و فنون برتر مى‌باشد كه از ابتداى تمدن بشرى به عنوان اساس توليد مطرح بوده و در بستر زمان تكامل پيدا كرده و بتدريج پيچيده شده است.
در اقتصاد سياسى امروز تكنولوژى كه مربوط به جهان صنعتى مى‌باشد، از تحرك فوق العاده‌اى برخوردار است؛ در عوض نيروى كار كه مربوط به جهان سوّم است، همچنان غير متحرك باقى مانده است. در مقابل، به خاطر ارتباطات و آگاهى از جهان خارج، انتظارات مردم جهان سوّم نيز چندين برابر شده است. براى پاسخ به اين انتظارات، دولتها در صدد كسب وام و اعتبارات خارجى بر آمدند كه در نتيجه، بدهى جهان سوّم در سال ١٩٩٠ به ١٢٠٠ ميليارد دلار رسيد. اين بدهى به خاطر ورود تكنولوژى از جهان صنعتى مى‌باشد. «٤»