كشورها پرداخت. پس از لنين فردى به نام «استالين» به قدرت رسيد كه نزديك سى سال بر اين سرزمين حكومت كرد. استالين با ايجاد حكومت ترور و وحشت توانست شوروى (سابق) را به عنوان يك ابرقدرت در جهان مطرح ساخته و حدود ١٣ از جهان را به زير سلطه مكتب سوسياليسم درآورد.
كشورهاى جمهورى خلق چين، كره شمالى و كوبا از جمله نظامهاى سوسياليستى هستند كه پس از فروپاشى امپراتورى شوروى (سابق) و بلوك كمونيسم، همچنان به حيات خود ادامه مى‌دهند. نظامهاى سياسى سوسياليستى بطور كلى داراى خصوصيات و ويژگيهاى مشتركى هستند كه مهمترين آنها به شرح زير است:
١- مبارزه طبقاتى:
مبارزه با وجود طبقات مختلف در جامعه، پايه فكرى نظامهاى سياسى سوسياليستى را تشكيل مى‌دهد. از نظر سوسياليستها جامعه آرمانى آنها فاقد هر گونه طبقه‌اى است.
٢- نفى مالكيت خصوصى:
در نظامهاى سياسى سوسياليستى مالكيت خصوصى يك آفت تلقى مى‌شود و اين عقيده وجود دارد كه ابزار توليد بايد در مالكيت كل جامعه باشد.
٣- اقتصاد دولتى:
در اين كشورها، انجام هر گونه فعاليت اقتصادى در انحصار دولت است. همه امور به دولت ختم مى‌شود و همه مردم براى دولت كار مى‌كنند.
٤- عدالت اجتماعى:
كشورهاى سوسياليست مدعى هستند كه با از بين بردن امتيازات طبقاتى و ايجاد فرصت برابر براى همه مردم و از بين بردن بى‌كارى مى‌توانند، فقر عمومى را از جامعه ريشه‌كن كرده و رفاه عمومى را براى مردم كشور خود به ارمغان آورند.
٥- حزب سياسى واحد:
در اين كشورها تنها يك حزب سياسى به نام «حزب كمونيست» وجود دارد كه همه اختيارات كشور را در دست دارد و تمامى مسؤولان مملكتى از بين اعضاى اين حزب انتخاب مى‌شوند. «١»