اجتماعى است كه در پناه آن، همه مردم از فقر نجات مى يابند و از سوى ديگر، تغيير سازمانهاى عمومى، موجب تبديل تشكيلات سرمايه‌دارى به دستگاههاى تعاونى يا ملى، شده واز اين طريق، وسائل توليد در اختيار همه افراد جامعه قرار مى‌گيرد. دولت به نمايندگى از طرف جامعه به اين وظيفه عمل مى كند.
با توجه به ضعفهايى كه در دموكراسى سياسى وجود دارد و انتقادهايى كه بر دموكراسى اجتماعى وارد است- مانند از بين بردن گروههاى مخالف، فراموش نمودن آزادى و حقوق فردى، قربانى نمودن حيثيّت وكرامت انسانها، سركوبى ابتكار ها و خلاقيت هاى فردى- امروزه، گرايش به سوى همگرايى و تعديل هر دو نوع دموكراسى به وجود آمده است.
«دموكراسى سياسى و دموكراسى اجتماعى مكمل يكديگرند. دموكراسى واقعى تحقق نخواهد يافت مگر در صورتى كه اين دو باهم به كار روند. در نتيجه، هدف نهايى دموكراسى اين است كه براى تمام افراد بشر در زندگى اجتماعى، آزادى را هر چه بيشتر تأمين كند.» «١» ج- دموكراسى مستقيم‌ دموكراسى مستقيم- خالص يا بى واسطه- شكل اوليه دموكراسى بوده و در شهرهاى كوچك و كم جمعيت قابل اعمال است. در اين نوع از دموكراسى، مردم يك شهر درمكانى گرد آمده، در مورد مسائل جارى خود تصميم مى‌گيرند، مانند دموكراسى يونان باستان و شهرهاى ايالت «نيوانگلند» آمريكا و برخى از كانتونهاى سوئيس در عصر حاضر. «٢» د- دموكراسى غير مستقيم (نماينده سالارى)
بر اثر افزايش جمعيت شهرى و توسعه شهرها و عدم امكان اجتماع تمام افراد جهت بحث و تصميم‌گيرى در امور مهم خود، اكنون دموكراسى با يك تحول كيفى چشمگير، به صورت غير مستقيم يا «پارلمانى» اعمال مى‌گردد، بدين معنى كه مردم با انتخاب نماينده و تشكيل مجلس قانونگذارى، در تعيين سرنوشت خود، مشاركت مى‌كنند. «٣»