درس پانزدهم مكاتب سياسى معاصر (٣) (كاپيتاليسم)
قرنهاى پانزده و شانزده ميلادى در تاريخ مغرب زمين از اهميت ويژه‌اى برخوردار است. در اين مقطع از تاريخ غرب دو حادثه مهم رخ داده است كه به «رنسانس» «١» و «رفرماسيون» «٢» مشهور است. اين دو حادثه، تاريخ تمدن غرب را وارد عصر جديدى كرد و موجب پيدايش تحولات زيادى شد. يكى از مهمترين تحولهاى ايجاد شده تغييراتى بود كه در شيوه توليد كالاهاى كشاورزى به وجود آمد. افزايش توليدات كشاورزى و ضرورت فروش آن در نقاط ديگر، موجب پيدايش طبقه جديدى شد كه مسؤوليت انتقال و فروش كالاهاى كشاورزى را بر عهده داشت. اين طبقه جديد را «بورژوا» يا سرمايه‌دار مى‌ناميدند.
بورژواها كه به فعاليتهاى تجارى و بازرگانى اشتغال داشتند، بتدريج قدرت يافتند و خواهان مشاركت در قدرت سياسى شدند. مبارزه اين طبقه نوظهور با نظامهاى سياسى حاكم بر سرزمينهاى اروپايى، در نهايت منجر به پيدايش نظام سياسى سرمايه‌دارى شد.
اين نظام، از نظر فكرى به مكتبى به نام «كاپيتاليسم» متكى است كه موضوع بحث ما در اين درس مى‌باشد.
تعريف كاپيتاليسم‌ اصطلاح «كاپيتال» در زبان انگليسى به معنى سرمايه است و منظور از «كاپيتاليسم»