نامزدهاى دلخواه خويش رأى مى دهند و با تعيين نمايندگان مجلس، رئيس جمهور، نمايندگان خبرگان رهبرى، شوراها و رفراندوم بطور مستقيم و غير مستقيم، در تصميم گيريها تصويب قوانين و اجراى آن شركت مى جويند، چنان كه در هنگام همه پرسى نيز با رأى مثبت يا منفى خود، در تعيين سرنوشت سياسى خويش دخالت مى كنند. قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران در اين زمينه چنين مى‌گويد:
«در جمهورى اسلامى ايران، امور كشور بايد به اتكاء آراء عمومى اداره شود، از راه انتخابات، انتخاب رئيس جمهور، نمايندگان مجلس شوراى اسلامى، اعضاى شوراها و نظائر اينها، يا از راه همه پرسى در مواردى كه در اصول ديگر اين قانون معين مى‌گردد.» «١»