اجتماعى را امورى ساده جلوه داده و براى اين مسائل راه حلهاى روشن و عوام پسندانه ارئه مى‌دهد. «١» نظريه سياسى، پديده‌اى جديد است كه در قرن بيستم به پيروى از توسعه علوم ديگر به وجود آمده است. اين شكل از انديشه سياسى بيشتر به تحليل و تبيين محض مسائل سياسى مى‌پردازد و در اين كار از روشهاى مرسوم در علوم تجربى استفاده مى‌كند. به عنوان مثال، مى‌توان به انديشه‌هاى نظريه پردازان سياسى در مورد علل و زمينه‌هاى پيدايش تحولات اجتماعى مانند انقلاب، شورش و يا كودتا اشاره كرد. «٢» مكتبهاى سياسى از نظر سابقه تاريخى، قدمت زيادى ندارند؛ اما انديشه و تفكر سياسى از گذشته‌هاى بسيار دور وجود داشته است. زمينه اصلى پيدايش اين مكتبها، تحوّلات و تغييرات همه جانبه و گسترده‌اى است كه از قرن پانزدهم و شانزدهم ميلادى به بعد در جوامع اروپايى به وقوع پيوسته است. اين تحوّلات كه در دو محور مسائل علمى و دينى اتفاق افتاد و به نهضت اصلاح دين (رفرماسيون) و نوزايى (رنسانس) مشهور است، فضاى جديدى براى انديشه و تفكر در همه عرصه‌ها، به ويژه در عرصه مسائل سياسى- اجتماعى به وجود آورد.
از آنجا كه انديشه و تفكر سياسى از زمانهاى بسيار دور وجود داشته است و بسيارى از انديشه‌ها و مكاتب سياسى جديد نيز بر اساس همان تفكرات و عقايد اوليه شكل گرفته‌اند، بهتر است براى آشنايى بيشتر با چگونگى پيدايش و شكل‌گيرى مكاتب سياسى جديد به بررسى آراء و انديشه‌هاى سياسى اجتماعى متفكران و انديشمندان سياسى گذشته و سير تحول آن بپردازيم.
بر اين اساس، در درس حاضر سعى بر آن است تا تصويرى اجمالى، اما روشن از انديشه‌هاى سياسى- اجتماعى انسان از آغاز پيدايش بشر و تشكيل اولين اجتماعات بشرى تا عصر جديد، ارائه گردد.