مى‌كرد. «١» بدين ترتيب، مشورت به صورت يك روش هميشگى در ميان مسلمين در آمده، همه مردم در تعيين برنامه و اجراى آن به شكلى حضور داشته اند.
به لحاظ آثار فراوان شورا در امور سياسى، نظامى و حتى زندگى فردى، از قبيل احترام به شخصيت طرف مشورت، كاستى از خطر خود محورى واستبداد به رأى، پخته‌تر شدن تصميمات و طرحها، استفاده از تجربه و انديشه ديگران و سهيم كردن مردم در تعيين سرنوشت خويش و مانند آن، قرآن كريم مؤمنين را با وصف اهل شورا ستوده، «٢» به پيامبر اكرم (ص) دستور مى دهد كه با مردم مشورت نمايد. «٣» بديهى است، امروزه كه كارها پيچيده تر و تخصصى تر شده و آگاهى هر شخص نسبت به جوانب مختلف مسائل، امرى غير ممكن است، اصل مشورت در عصر حاضر ضرورى‌تر و كارايى آن بيشتر خواهد بود. به همين دليل، قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران، اصل شورا را به عنوان اركان تصميم گيرى و اداره امور كشور معرفى كرده است.
«طبق دستور قرآن كريم: «وَ امْرُ هُمْ شُورى بَيْنَهُمْ» و «شاوِرْهُمْ فِى اْلَامْرِ» شوراها، مجلس شوراى اسلامى، شوراى استان، شهرستان، شهر، محل، بخش، روستا و نظائر اينها از اركان تصميم‌گيرى و اداره امور كشورند.» «٤» علاوه بر اين، براساس قانون اساسى، در هر كار مهمى كه موجب بقا و پيشرفت دين و مملكت بوده و به مصالح جامعه بستگى داشته باشد و در قوانين ثابت اسلامى به آنها اشاره اى نشده باشد، زمينه براى مشورت و تبادل نظر خواهد بود، نظير تشكيل شوراى شهر و روستا «٥» براى پيشبرد سريع برنامه‌ها، تأسيس شوراى عالى استانها، «٦» به منظور