كنونى است كه عبارت است از: برگزيدن يك نفر از ميان تعدادى از كانديداها. مطابق اين روش، نيروهاى سياسى به هنگام انتخابات عمومى و گزينش زمامداران، در برابر هم به رقابت مى‌پردازند و هركس در اين روند، اكثريت آرا را به خود اختصاص ده دانش اجتماعى(٢) ١٢٧ روند تحولات در انديشه سياسى تا پايان قرون وسطى ص : ١٢٧ د، براى مدت معينى زمام امور جامعه را دردست مى‌گيرد. اين شيوه، توسط قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران نيز پذيرفته شده «١» است.
ولايت و ر هبرى در نظام اسلامى، از طريق بيعت- كه همواره با باور قلبى همراه بوده و نقض آن بشدت مذمت گشته است- تحقق مى‌يابد. «ابن خلدون» دانشمند شهير مسلمان مى‌نويسد:
«بايد دانست كه بيعت عبارت است از پيمان بستن به فرمانبرى و طاعت بيعت كننده با امير خويش پيمان مى‌بندد كه در امور مربوط به خود و مسلمانان تسليم نظر وى باشد و در هيچ چيز از امور مزبور، با او به ستيز برنخيزد و تكاليفى را كه بر عهده وى مى‌گذارد و او را به انجام دادن آنها مكلف مى‌سازد، اطاعت كند.
چنين مرسوم بود كه هرگاه با امير بيعت مى‌كردند و برآن پيمان مى‌بستند، دست خود را به منظور استوارى و تأكيد پيمان دردست امير مى‌گذاشتند و چون اين شيوه به عمل فروشنده و خريدار شبيه بوده است، آن را «بيعت» ناميده‌اند. «٢» بر اين اساس، پس از انتخاب رهبرمردم به منظور عينيت بخشيدن به ولايت و تحقق عملى آن، با او بيعت مى‌كنند، نظير بيعت مسلمانان صدر اسلام با پيامبر اكرم (ص) براى تشكيل حكومت اسلامى و بيعت مسلمانان كوفه با حضرت على (ع) براى تصدى امر خلافت ... بيعت در عصر كنونى به صورت حمايت و پشتيبانى در قالب اعلاميه ها و اطلاعيه‌ها و بازگو نمودن ارادت قلبى دراين اعلاميه ها مى‌باشد و همين طور تظاهرات و راهپيمايى براى حمايت از رهبرى. «٣»