عمروبن حريث، استاندار كوفه، را اخراج نمودند و داعيان وطرفداران ابن‌زبير مردم را به بيعت با او دعوت كردند. ابن‌زبير نيز عبداللَّه‌بن‌يزيد انصارى رابه استاندارى كوفه منصوب نمود و ابراهيم‌بن‌طلحه را به عنوان مشاور، معاون و خزانه‌دار بيت‌المال او انتخاب كرد.
ياران سليمان همچنان بر تصميم خود به جمع‌آورى قوا و سلاح مشغول بودند كه در اين بين، مختار از حجاز به كوفه آمد. او نيز با داشتن مأموريّت از طرف محمد حنفيّه مردم را به خون‌خواهى امام‌حسين عليه السلام و قيام بر ضدّ امويان دعوت كرد جمعى از ياران سليمان از او جدا شدند و به گروه مختار پيوستند و معتقد بودند كه سليمان پيرمردى كهنسال است و در فنون جنگ سر رشته آن چنانى ندارد و ما را به كشتن خواهد داد.
عبداللَّه بن يزيد كه اوضاع را آن‌چنان آشفته ديد. و از اهداف مختار و سليمان آگاه شد، با خود گفت: سليمان به ما كارى ندارد، قصد او جنگ با حكومت شام و انتقام گرفتن از خون امام‌حسين عليه السلام است. خداوند آن‌ها را مشمول رحمت خود سازد. امّا خطر از ناحيه مختار و گروه او است كه تصميم بر قيام در كوفه دارند. بنا بر اين، پيش از هر چيز، دستور داد مختار را دستگير كردند وبه زندان انداختند و راه را براى حركت توّابين و خروج آنان از كوفه و حركت به سوى شام هموار نمود. حاكم كوفه اعلام داشت:
اگر توّابين به ما كارى نداشته باشند، ما هم به آنان كارى نخواهيم داشت و من هدف آنان را كه در صدد جنگ با ابن‌زياد هستند، تأييد مى‌كنم و حتّى اگر صلاح بدانم، آنان را يارى خواهم كرد.
او سپس سخنانى در مذمّت ابن‌زياد و مظلوميّت امام‌حسين عليه السلام بر زبان راند و اعلام كرد كه ابن‌زياد را در محل سرپل منيج ديده‌اند كه قصد