مى‌شكافت تا خود را به او برساند. ابن‌زياد غرق در سلاح، با نيزه‌اش به هر طرف حمله مى‌كرد. ناگهان ابراهيم، خود را در مقابل ابن‌زياد ديد و چون عقابى شكارى به او حمله برد و شمشير خود را آن‌چنان محكم بر كمر او فرود آورد كه تاريخ مى‌نويسد: ابن‌زياد جلوى دست و پاى اسبش درغلتيد و همانند گاوى كه سرش را بريده باشند، صدا مى‌كرد. «١» بدن او به دو نيم شد؛ قسمت بالاى بدن او به يك طرف و قسمت پايين بدنش به طرف ديگر پرتاب شد و ابراهيم فرياد زد: «ابن‌زياد را كشتم.» «٢» عجيب آن كه اين واقعه در روز عاشوراى سال ٦٧ ه. ق. واقع شد و او در آن هنگام سى و نه ساله بود. «٣»
جنگ سرنوشت ساز لشكر كوفه به فرمان‌دهى بى‌بديل ابراهيم و ايمان و شجاعت عراقيان، با پيروزى بر سپاه شام به پايان رسيد و علاوه بر ابن زياد، جانى شماره يك حادثه كربلا، تعداد ديگرى از سران لشكر شام و فرماندهان حكومت اموى به هلاكت رسيدند؛ همچون:
- حصين‌بن‌نمير سكونى؛
- شرحبيل‌بن‌ذى‌الكلاع حميرى؛
- ابن حوشب؛
- غالب باهلى؛
- ابن اشرس.
لشكر پيروز عراق دشمن را تعقيب نمود، تا آن جا كه حتّى جمع بسيارى از آنان در رودخانه غرق شدند. در تاريخ منير، آمده است كه اكثر قريب به‌