خواست كه لشكرى انبوه به سوى حجاز بفرستند تا كار ابن‌زبير را يك‌سره كند. امّا ابن حنفيّه با اين پيشنهاد مخالفت كرد و در پاسخ نامه مختار، پس از ا مر به تقوا و ترس از خدا، او را از هجوم به حجاز برحذر داشت؛ زيرا اين كار را مصلحت نمى‌دانست.
مختار از فكر تصرّف حجاز و گوش‌مالى ابن‌زبير به‌طور موقّت تا فراهم شدن شرايط مناسب، صرف نظر كرد و موضع دفاعى در مقابل ابن‌زبير گرفت. «١»
بنى هاشم و فتنه ابن زبير
بنى هاشم و خاندان پيامبر عليهم السلام با شناختى كه از ابن‌زبير داشتند، به هيچ وجه حكومت او را به رسميّت نمى‌شناختند. امام سجاد عليه السلام، برجسته‌ترين چهره بنى‌هاشم، به شدّت از حكومت ابن‌زبير نگران بودند و از آن به «فتنه» تعبير مى‌نمودند. «٢» محمد حنفيّه نيز به شدّت از ابن‌زبير متنفرّ بود. از سوى ديگر، ابن‌زبير، محمّد و ديگر بنى‌هاشم را تحت فشار قرار داده بود كه با او بيعت كنند. امّا آنان زير بار نرفتند.
بلاذرى مى‌نويسد: هنگامى كه ابن‌زبير از بيعت محمّد حنفيّه و بنى هاشم مأيوس شد، با توجّه به اين كه از حكومت كوفه هم، كه پيرو اهل بيت عليهم السلام بود، به شدّت نگران بود، تصميم گرفت به هر قيمتى كه شده، محمد حنفيّه را، كه شيخ بنى هاشم بود، به بيعت وادارد و آنان را تهديد كرد اگر بيعت نكنند، همه كشته خواهند شد. ابن‌زبير دستور داد محمّد و