پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٥

در نبرد توّابين، شخصى به نام عبداللَّه بن عزيز كنانى به سختى با شاميان جنگ مى‌كرد. او، كه فرزندى خردسال به نام محمّد با خود داشت، از قبيله كنانه، كه در لشكر شام بودند، تقاضا كرد محمد را در پناه خود نگه دارند و سالم به خانواده‌اش برسانند. شاميان گفتند: به خودت هم امان مى‌دهيم، به ما ملحق شو! امّا عبداللَّه نپذيرفت و دليرانه جنگيد تا به شهادت رسيد. «١»
كرب‌بن‌يزيد، از فرماندهان توّابين، به همراه يك‌صد تن از يارانش دليرانه مى‌جنگيد. ابن‌ذى‌الكلاع، از فرماندهان دشمن، به او و يارانش پيشنهاد امان داد، امّا او گفت: ما در دنيا در امان بوديم، ولى براى امان از عذاب آخرت قيام كرديم. آنان جنگيدند تا همگى به شهادت رسيدند. «٢»
صخر بن هلال مزنى با سى تن از ياران خود مردانه جنگيد تا همگى به شهادت رسيدند. «٣»
تعداد اندك و باقيمانده توّابين همچنان مردانه مى‌جنگيدند. پرچم فرمانده بر زمين مانده بود. عبداللَّه‌بن‌وال بنابر وصيّت سليمان، فرماندهى را به عهده گرفت، ياران را به مقاومت و پايدارى خواند، پرچم سرنگون شده توّابين را بلند كرد و فرياد زد: «هر كس زندگى جاويد مى‌خواهد و طالب آسايش ابدى است و رستگارى و شادى واقعى را كه در آن اندوهى نيست مى‌جويد و قرب الهى را مقصد قرار داده است، با اين گمراهان بجنگد كه راه بهشت همين است. هان، به سوى بهشت جاويدان بشتابيد.!»