دستور رفاعه، خود را براى فرار و بازگشت مهيّا نمودند. زخمى‌ها را جمع‌آورى كردند و هر كس را به رزمنده‌اى از قوم خودش تحويل دادند تا همراه خود بياورد. آنان شبانه با مجروحان خود، صحنه را ترك كردند و خود را به منطقه قرقيسيا رساندند؛ اين كار را با احتياط كامل انجام دادند.
صبح روز بعد حصين‌بن‌نمير متوجّه شد كه طرف مقابل، صحنه را ترك كرده و همگى رفته‌اند. بعضى مى‌خواستند آنان را تعقيب كنند، امّا حصين اين رأى را نپذيرفت واز تعقيب آنان منصرف شد.
بازماندگان توّابين مجدّداً بر زفر بن حارث كلابى وارد شدند. زفر از حادثه‌اى كه براى شيعيان پيش آمده بود، بسيار متأثّر گرديد و پيشنهاد كرد كه آنان در پناه او، در همان دهكده بمانند. امّا آنان نپذيرفتند و تنها سه روز در آن جا ماندند. زفر از آنان پذيرايى كرد و به آن‌ها توشه و وسايل مورد نياز داد و روانه كوفه نمود. «١»
در بين راه، نيروهاى مدائن همراه با سعد بن حذيفه، كه آنان را فرماندهى مى‌كرد و به قصد يارى توّابين در حركت بودند، به بازماندگان توّابين برخورد نمودند. از طرف ديگر نيز نيروهاى بصره به فرماندهى مثنّى بن مخربه سر رسيدند و در محلى به نام صندوداء با بازماندگان توّابين برخورد كردند.
متأسّفانه نيروهاى كمكى دير رسيده بودند. قطعاً اگر به موقع مى‌رسيدند، سرنوشت جنگ به شكل ديگرى بود. آنان از وضع جبهه و كشته‌شدگان آگاه شدند و از اين‌كه نتوانستند به موقع برسند، آشفته و پشيمان گرديدند و به‌ناچار، به طرف شهرهاى خود بازگشتند.