پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٨

سپس گفت: آيا بنى‌اميّه و هواداران آنان در مدينه بالغ بر هزار نفر نيستند؟ پيك گفت: به خدا قسم، بيش‌ترند.
يزيد گفت: آن‌ها نمى‌توانند حتى يك ساعت جنگ و مقاومت كنند! سپس به دنبال عمر سعد فرستاد و از او خواست كه براى سركوبى مدينه حاضر شود. عمر گفت: من خدمات زيادى به تو كرده‌ام، ولى دوست ندارم خون قريش به دست من در دشت و هامون جارى شود و بدين‌سان، پوزش‌خواست.
يزيد براى عبيداللَّه بن زياد پيام فرستاد و اين مأموريت را به او واگذار كرد؛ و به او فرمان داد پس از سركوبى مدينه، به مكّه برود؛ آن‌جا را محاصره نمايد و ابن‌زبير را سركوب كند.
ابن زياد هم پوزش خواست و گفت: من دو كار براى آن فاسق انجام نخواهم داد؛ هم فرزند رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله را بكشم و هم كعبه را ويران كنم.
يزيد نزد مسلم بن عقبه مرّى، كه مردى سال‌خورده و بيمار بود، فرستاد و خبر طغيان اهل مدينه را به او اطّلاع داد. مسلم از پيشنهاد يزيد استقبال كرد و گفت: اى اميرالمؤمنين، بگذار آن‌ها (بنى‌اميّه) كه در مدينه محاصر شده‌اند، خودشان در مقابل مردم بايستند و براى نجات خويش بكوشند و جانبازى كنند تا بدانى چه مردمى از روى طاعت براى تو جنگ و از تو دفاع مى‌كنند.
يزيد گفت: واى بر تو، زندگانى پس از آن‌ها سودى ندارد و تو بايد اين مأموريت را بپذيرى.
گويند: معاويه به يزيد توصيه كرده بود اگر روزى دچار اهل مدينه شدى، مسلم بن عقبه را بر آن‌ها مسلّط كن، او تير تو باشد و آن‌ها را با همين تير هدف قرار ده؛ زيرا او در وفادارى و اطاعت، مردى صميمى و با