پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢١٠

فرستاده مختار در بين راه حجاز و عراق، با فرستاده ابن‌زبير ملاقات كرد و با او مذاكره نمود. او حاضر نشد تسليم شود و پول‌ها را گرفت و به‌سوى بصره رفت و به مصعب، برادر ابن‌زبير، پناه برد. «١»
مختار احساس كرد كه ابن‌زبير جز با تسليم‌شدن او و ملحق‌نمودن عراق به قلمرو حكومتش راضى نخواهد شد. بنابراين، نقشه ديگر كشيد و آن اين كه ابتدا نيرويى را به‌عنوان كمك به ابن‌زبير به حجاز گسيل دارد و آنان پس از رسيدن به مدينه، آن جا را تصرّف كنند و سپس براى محاصره مكّه و تسليم ابن‌زبير، به سوى مكّه حركت كنند.
از سوى ديگر، عبدالملك مروان نيز براى مقابله با ابن‌زبير لشكرى به سوى حجاز فرستاده بود. مختار وانمود مى‌كرد كه نيروهاى اعزامى او براى مقابله با لشكر شام و كمك به ابن‌زبير است و نامه مختصرى بدين مضمون براى ابن‌زبير نوشت: «... امّا بعد، به من گزارش داده‌اند كه عبدالملك مروان سپاهى به‌سوى تو فرستاده است. اگر مايل هستى، براى تو نيروى كمكى بفرستم. والسلام.»
ابن‌زبير در پاسخ مختار نوشت: «... امّا بعد، اگر سر طاعت ما دارى اشكال ندارد و اين نيرو را بفرست و از مردمى كه تحت حكومت تو مى‌باشند براى من بيعت بگير. سپاه شام در منطقه ام‌القرى اردو زده‌اند. تو مى‌توانى نيروى كمكى‌ات را به‌سوى آنان گسيل دارى تا با آنان مقابله كنند. والسلام»
بدين ترتيب، نقشه مختار با مشكل روبه‌رو شد و ابن‌زبير زيرك‌تر از آن بود كه فريب بخورد.
امّا مختار از طرح خود منصرف نشد و سه هزار نيروى مسلّح را به‌