پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤٠

من بر ضدّ آنان كه با جدّم، حسين عليه السلام، جنگيدند قيام كرده‌ام.
او جنگ با فرزندان معاويه و مروان را يكسان مى‌دانست و جنايات هشام، خليفه سفاك اموى را كم‌تر از جنايات يزيد نمى‌شمرد. وى ضمن قيام خود، علّت نبرد خويش را ريشه‌كن كردن شجره خبيثه بنى‌اميّه ذكر كرد؛ همان هدفى كه جدّش، امام حسين عليه السلام داشت و فرمود: «ا نّم ا خَرَجْتُ عَ لى بَ نى امَيَّةَ الَّذينَ قَتَلُوا جَدِّيَ ا لْح سَ يْن وَ اغارُوا عَ لَى ا لْم دينَةِ يَوْمَ ا لْح رَّةِ، ثُم رَمَوْا بَيْتَ اللَّهِ بِح جرِ ا لْم نْجنَيقِ وَ النَّارِ.» «١»
من بر كسانى خروج كرده‌ام كه با جدم، حسين عليه السلام جنگيدند و به مدينه حمله‌ور شدند و كعبه را با منجنيق سنگ‌باران كردند و به آتش كشيدند.
به دليل آن كه انتقام كامل از دشمنان اسلام و اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام گرفته نشده بود و بازماندگان اموى پس از نهضت توّابين و مختار و ديگران هنوز بر اريكه قدرت نشسته بودند، آتش شعله‌ور انتقام فروكش نكرده زيد مشعلدار اين نهضت گرديد.
شيخ مفيد در ارشاد، يكى از علل نهضت زيد عليه السلام را خون‌خواهى جدّش، امام‌حسين عليه السلام، مى‌داند و مى‌نويسد: «هدف او، خونخواهى امام حسين عليه السلام بود.» «٢»
طبرسى در اعْلامَ الْوَرى‌ مى‌فرمايد: «او به خون‌خواهى امام حسين عليه السلام قيام كرد.» «٣»