پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢١٧

عبدالله‌بن‌زبير، دعوت مى‌كنيم.» امّا مذاكرات و پيشنهاد فايده‌اى نداشت.
مصعب، كه فرماندهى شجاع بود، به لشكر خود فرمان حمله داد. دو نيرو به شدّت درگير شدند. نيروهاى مصعب، به‌خصوص سواره نظام آنان، بيش از نيروهاى مختار بود. جنگ شديدى در گرفت و از دو طرف، جمع كثيرى كشته شدند. در اين نبرد، ابن شميط، فرمانده لايق ارتش مختار، به شهادت رسيد و نيروهاى مختار شكست خوردند، امّا تلفات سنگينى را نيز بر دشمن وارد كردند.
خبر شكست نيروها به مختار رسيد، سخت نگران شد و گفت: اى كاش ابراهيم اشتر اين جا بود. امّا ابراهيم در موصل مستقر بود و شايد يكى از اشتباهات مختار همين بود كه ابراهيم اشتر، قهرمان فاتح خود را در جنگ بصره به همراه نداشت. شايد هم احتياجى نمى‌ديد و دشمن را دست كم مى‌پنداشت. ولى قطعاً اگر مختار ابراهيم را از موصل احضار مى‌كرد و به جنگ با مصعب مى‌فرستاد، نتيجه پيروزى به نفع مختار بود.
امّا تقدير چيز ديگرى بود.
لشكر بصره به سوى كوفه هجوم آوردند و نيروهاى مختار هزيمت يافتند. در اين بين، ابن كامل، فرمانده لايق ديگر مختار، نيز به شهادت رسيد. خبر ناگوار شكست، مختار را متوحّش نساخت؛ بى‌درنگ، دستور داد شهر را سنگربندى كنند، نيروها را سازمان‌دهى كرد و خود فرمان‌دهى آنان را برعهده گرفت.
مختار به هيچ وجه تن به تسليم نداد و در مقابل ارتش بى‌رحم مصعب و منافقان كوفه ايستاد. شهر كوفه مجدّداً صحنه جنگى خونين شد و همه جا را نيروهاى دو طرف احاطه كردند. نيروهاى مختار توانستند در