جنگ روز دوم عمدتاً در محلّه سبخه جريان داشت. بنابراين روز دوم نبرد را «يوم السبخه» ناميده‌اند.
در اين روز، زيد عليه السلام همان اشعار حماسى جدّش امام حسين عليه السلام، را به شكل رجز مى‌خواند و مى‌جنگيد. انقلابيان به شدّت تحت فشار بودند و تلفاتى نسبتاً زياد بر آنان وارد شده بود، اما مقاومت مى‌كردند. در عصر اين روز، دومين فرمانده نيروهاى انقلاب، معاويةبن‌اسحاق، از سرداران شجاع و نمونه، به شهادت رسيد و ضربه‌اى سخت بر جبهه انقلاب وارد شد. ولى مردم ديدند زيد عليه السلام و يارانش به شكل عجيب و حيرت‌آورى، به قلب دشمن حمله مى‌كنند و گويا همه دل به شهادت بسته‌اند. زيد عليه السلام همچون تند بادى شديد صفوف دشمن را در هم مى‌شكست و از كشته پشته مى‌ساخت. «١»
شهادت زيد عليه السلام‌
عصر پنج شنبه، دوم صفر ١٢١ ه. ق آفتاب در حال غروب بود و دليرمردان مجاهد و رهبر قهرمان آنان، زيد عليه السلام، با همه وجود مى‌جنگيدند كه ناگها
پيامدهاى عاشورا ٢٦٧ ١ - وجود ارتش شام در كوفه ..... ص : ٢٦٦
ن تيرى بر پيشانى زيد عليه السلام اين قهرمان خون‌خواه آل محمّد عليهم السلام، اصابت كرد؛ تير بسيار مهلك بود، كار خود را كرد و قهرمان انقلاب، ديگر نتوانست مقاومت كند و همانند جدّ مظلومش، امام حسين عليه السلام، با چهره‌اى خون‌آلود از روى اسب بر زمين فرود آمد.
ياران پيكر تيرخورده رهبر خود را از صحنه نبرد بيرون بردند. ديگر