پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥١

مى‌زدم» و دستور داد مختار را به زندان افكندند. او همچنان در زندان بود تا امام‌حسين عليه السلام به شهادت رسيد. «١»
آزادى مختار از زندان‌
مختار، زائدةبن‌قدامه را محرمانه نزد شوهر خواهرش، عبداللَّه فرزند عمربن‌خطّاب، به مدينه فرستاد و به او گفت: كه ماجرا را به عبداللَّه بگويد و او از يزيد برايش تقاضاى عفو كند.
عبدالله، شوهر صفيّه- خواهر مختار- بود. يزيد و ديگر اموى‌ها برايش احترام قائل بودند. او نامه‌اى براى يزيد فرستاد و براى مختار، تقاضاى بخشش كرد. يزيد هم بلافاصله، نامه‌اى به ابن‌زياد نوشت كه به مجرّد رسيدن اين نامه، مختار را از حبس آزاد كند.
مختار، كه در يك قدمى مرگ بود، با نامه يزيد نجات يافت و ابن‌زياد او را خواست و به او گوشزد كرد: اگر نامه اميرالمؤمنين نبود، تو را مى‌كشتم. حالا برو و در كوفه درنگ نكن. مختار به ابن‌زياد گفت: بسيار خوب، من براى انجام عمره به مكّه مى‌روم و با اين بهانه به نزد ابن‌زبير آمد.
مختار به‌ناچار به حجاز رفت؛ زيرا آن‌جا از سلطه بنى‌اميّه آزاد بود و بر عبداللَّه‌بن زبير، كه خود را حاكم و خليفه مى‌پنداشت، وارد شد.
ابن‌غرق مى‌گويد: در بين راه عراق به طرف حجاز، مختار را ديدم كه يك چشمش ناقص شده بود. علّت را از او پرسيدم. گفت: «چيزى نيست، اين زنازاده (ابن‌زياد) با عصايش چشم مرا معيوب نمود.» تأكيد كرد