مختار تمام اين تحرّكات و برنامه‌ها را زير نظر داشت و تصميم به مقابله گرفت. وى احساس كرد كه دشمن كاملًا منسجم شده و خطرناك است.
شورشيان در غيبت ابراهيم، حدّاكثر استفاده را مى‌بردند. از اين رو، عجولانه در غياب ابراهيم و نيروهايش، تصميم به قيام در مقابل مختار گرفتند.
بنابراين، مختار دستور داد هر چه سريع‌تر ابن اشتر با لشكر قريب به هفت‌هزار نفرى‌اش، كه در خارج از شهر در منطقه حمّام اعين، اردو زده و آماده مقابله با لشكر شام بودند به شهر بازگردند. او شخصى به نام عمروبن‌ثوبه را با نامه‌اى به سراغ ابراهيم فرستاد. اين جمله در نامه ذكر شده بود: «ابراهيم، به مجرّد رسيدن نامه من، بدون درنگ، با نيروهايت به كوفه بازگرد!»
مختار، كه در دارالاماره مستقر بود و نيروهايى را در اطراف قصر و در اطراف شهر داشت، دشمن را سرگرم مى‌كرد تا نيروهاى ابراهيم برسند.
امّا مراكز حسّاس شهر در دست شورشيان بود و از هر طرف، مختار و يارانش در محاصره دشمن تحت فشار بودند. شورشيان نيز در آماده باش كامل به سر مى‌بردند و هر آن ممكن بود حمله همه‌جانبه‌اى را آغاز كنند و انقلاب نوپاى مختار را در هم بشكنند كه ناگهان خبر رسيد ابراهيم و نيروهايش وارد شهر شدند.
سركوب شورش‌
خبر بازگشت فرمانده ارتش انقلاب موجى‌از شادى در دل مختار و شيعيان ايجاد كرد و وحشتى سخت در دل منافقان كوفه و شورشيان انداخت. ابراهيم فاصله چند فرسخى بين اردوگاه و كوفه را به سرعت طى‌