پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١١

حمّام خون‌
در آغاز قدرت عبّاسيان، شبل بن عبداللّه، مولى بنى هاشم، بر عبداللّه بن على عباّسى وارد شد. او را در حالى ديد كه گِردش هشتاد نفر از سران بنى اميّه بر سفره طعام نشسته بودند. سياست عبّاسيان اين بود كه در ظاهر، به بنى اميه امان مى‌دادند و آنان را به ميهمانى دعوت مى‌كردند، اما اين خود يك دام بود. شبل برخاست و اشعار خود را خواند. شعار حماسى شبل به اين مفهوم بود كه آنچه را بنى‌اميّه با بنى هاشم كردند؛ از شهادت حمزه سيّدالشّهدا در كنار چشمه مهراس در احد تا شهادت زيد عليه السلام و يحيى‌ به دست آنان، همه را يادآور شد. چون شعر به اين جا رسيد، عبداللّه بن على عبّاسى فرمان قتل عام حاضران از بنى‌اميّه را صادر كرد. ناگهان جلّادان، كه از قبل خود را آماده كرده بودند، سر آنان ريختند و همه را يكجا كشتند؛ حمامى از خون به راه افتاد. حتى اجساد نيمه جان آنان را نيز زير فرش‌ها قرار دادند و روى آن نشستند تا همه به هلاكت رسيدند. «١»
نظير اين پيشامد را درباره مجلس سفّاح، نخستين خليفه عبّاسى، نيز نقل كرده‌اند كه سديف بن ميمون اشعار خود را خواند، فرمان قتل عام بنى اميّه صادر شد و سپس روى اجساد آنان فرش گستردند و مشغول صرف غذا شدند. يكى از حاضران مى‌گويد: در زير فرشى كه من نشسته بودم، گويا هنوز فرد زنده‌اى تقلّا مى‌كرد. من آن‌قدر فشار آوردم تا او مرد