قصاص قاتلان امام حسين عليه السلام‌
طبرى مى‌نويسد: «شورش داخلى شهر كوفه عليه مختار در روز چهارشنبه بيست و چهار ذى‌الحجّه سال ٦٦ ه. ق. توسّط وى كاملًا سركوب شد، دشمن با تلفات سنگين قلع و قمع گرديد. جمعى از بقاياى سران قوم و اشراف كوفه به بصره گريختند و در پناه مصعب‌بن‌زبير، كه از طرف برادرش عبدالله‌بن‌زبير والى آن‌جا بود، درآمدند و جمعى ديگر در مكان‌هاى امن خود را مخفى كردند.
مختار در آن هنگام كه تصميم بر نابودى قاتلان امام‌حسين گرفت، گفت: «دين ما به ما اجازه نمى‌دهد كه بگذاريم كسانى كه حسين عليه السلام را كشته‌اند در اين دنيا، با امنيّت و آسايش زندگى كنند. آن‌گاه در حقيقت، من ناصر و خون‌خواه آل محمد عليهم السلام نيستم، بلكه همان كذّابى كه به من مى‌گويند، خواهم بود. براى دست‌يابى بر آن جانيان، از خدا كمك مى‌طلبم و خداى را سپاس‌گزارم كه مرا شمشيرى بر سر آنان قرار داده و نيزه‌اى كه بر آنان وارد خواهد شد و انتقام‌گيرنده آنان كه حق اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام را بگيرم و برخداوند حق است كه آنان را كه دستشان به خون اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام آغشته شده به قتل برساند و آنان كه حق خاندان پيامبر عليهم السلام را ناديده گرفته‌اند خوار و ذليل كند. پس آنان را به من معرّفى كنيد تا تعقيبشان كنم و ريشه آنان را بركنم.
«مختار همه همّت خود را براى اين هدف مقدّس، كه هدف اصلى قيام او بود، به كار برد.» «١»
موسى‌بن‌عامر مى‌گويد: