چندى نگذشت كه پسر زياد، عمر سعد را خواست و گفت: آن نوشته‌اى كه درباره كشتن حسين به تو دادم چه شد؟ آن را به من بده!
- مگر آن نوشته تا چه وقت پيش من مى‌ماند؟ آن را گم كرده‌ام.
- مى‌خواهى آن را پيش پير زنان قريش دستاويز كنى؟
يزيد گفت: راضى بودم يكى از فرزندانم كشته شود و حسين به قتل نرسد. خدا پسر مرجانه را بكشد! چرا چنين كارى كرد؟
يزيد بى گمان، دروغ مى‌گفت، امّا مى‌ترسيد؛ از عكس‌العمل مى‌ترسيد، عكس‌العمل رفتار و كردار خود را در نخستين مجلس ديد. سالى نگذشت كه نمايندگان مدينه چون [از] نزد وى برگشتند، به مردم خبر دادند كه آنچه در يزيد نيست نشانه مسلمانى است.
سراسر مدينه را آشوب فرا گرفت، مردم شهر قيام كردند، نخست امويان را از شهر راندند، سپس خود زمام كار را به دست گرفتند، امّا سرانجام، سپاه شام مجدّانه دخالت كرد، شهر را محاصره كرد و گشود، گروه بسيار از مردم مدينه را كشت، شهر پيغمبر را قتل عام كرد. ولى از سوى ديگر، عبداللَّه زبير در مكّه برخاست و قدرت خود را بيش‌تر گسترد و يزيد را در واپسين سال عمر، نگران ساخت. يزيد در سال ٦٤ در گذشت. با مرگ او، كوفه به كانونى از آتش تبديل شد؛ آتش انتقام. سران شيعه نخست به فكر افتادند كه براى ستردن گناهان خود، چون بنى‌اسرائيل شمشير بردارند و يكديگر را بكشند.
امّا سرانجام، فكر عاقلانه‌ترى كردند: بايد خشم خود را با كشتن ديگران تسكين دهند، نه با كشتن خود! از نو قتلگاه، بلكه قتلگاه‌هاى ديگرى به راه افتاد، امّا اين بار قربانيان آن پاكان و