مسعودى مى‌گويد:
واقعه عظيمى بود در كثرت خون‌ريزى؛ حمّام خون به راه انداختند و مردم زيادى به شكل فجيعى قتل عام شدند و تعداد كثيرى از بنى‌هاشم و مهاجر و انصار و ساير مردم مظلومانه به دست عمّال يزيد به شهادت رسيدند. «١»
آمادگى مردم مدينه براى رويارويى با سپاه جرّار و سازمان يافته دشمن كافى نبود. از اين رو آرزوى پيروزى و آزادى از حكومت امويان با شكست در جنگ حرّه و هتك حرمت آنان با تلفات و خسارات سنگين و جبران‌ناپذير خاتمه يافت.
ابن اثير مى‌نويسد:
نخستين واقعه، كه در حرّه (مدينه) رخ داد، خلع يزيد بود كه چون سال مزبور (سال ٦٣) رسيد، اهالى مدينه عثمان بن محمد بن ابى سفيان را، كه فرماندار يزيد بود، از مدينه بيرون كردند و بنى‌اميّه را، كه در مدينه ساكن بودند، محاصره نمودند و با عبداللَّه بن حنظله بيعت كردند.
بنى‌اميّه و هوادارنشان در خانه مروان تحصّن نمودند و به يزيد نامه نوشتند و طلب كمك كردند و پيك آنان هنگامى به شام رسيد كه يزيد بر كرسى نشسته و پاى خود را در تشت آبى نهاده بود- زيرا به درد نقرس مبتلا بود- او وقتى نامه او را خواند، به اين شعر تمثل جست:
لَقَدْ بَدَّلُوا الْحِلْمَ الَّذى‌ فى‌ سَجِيَّتى‌ فَبَدَّلْتُ قَوْمى‌ غِلْظَةً بِلِيانِ‌
آنان حلم مرا، كه ناشى از اخلاق من است، دگرگون كردند. من هم درباره قوم خود، نرمى را به خشونت تبديل ساختم.