فاجعه عاشورا، مردم را به عنوان خون‌خواهى امام‌حسين عليه السلام ويارانش به سوى خود دعوت كرد و بدين وسيله، مردم را فريب داد. اما پس از مرگ يزيد در سال ٦٤ ه. ق، ديگر مسأله خون‌خواهى فراموش شد و معلوم گرديد اين يك شعار بيشتر نبوده و هدف اصلى ابن‌زبير به دست گرفتن قدرت وحكومت بوده است، نه چيزى ديگر. «١» بنابراين، علاوه بر بنى‌هاشم، جمع زيادى از مردم حجاز از او فاصله گرفتند.
مختار، پس از ورود به مكّه و انجام عمره، به وساطت يكى از نزديكان ابن‌زبير، با او ملاقاتى نمود. ابن‌زبير از مختار جوياى اوضاع كوفه و عراق شد. مختار گفت: «مردم كوفه به ظاهر، با امويان هستند ولى در باطن، مخالف آنان مى‌باشند.
ابن‌زبير گفت: اين از ويژگى‌هاى بزرگان نمك‌نشناس است كه هرگاه ارباب خود را ببينند، مطيع او هستند، امّا اگر از او دور بودند، ناسزاگو و عيب جويند و ياغى و طاغى مى‌شوند.
مختار، كه كاملًا اوضاع عراق و كوفه را مى‌دانست و به روحيّه مردم آشنا بود، به ابن‌زبير پيشنهاد كرد كه استاندارى كوفه را به وى واگذارد.
ابن‌زبير پاسخى نداد واين جلسه بدون نتيجه روشنى پايان يافت. «٢»
مدائنى مى‌گويد: آنچه مختار، درباره ابن‌زبير فكر مى‌كرد، درست نبود و بعد به ماهيّت او پى برد واز او جدا شد. «٣» مختار، از مكّه به طائف- شهر خوش آب وهواى نزديك مكّه و مركز قبيله ثقيف- براى ديدار خويشان‌