پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٩٥

ج- اعدام ساير جنايت‌كاران‌
١. مختار، ابو نمران مالك‌بن‌عمرو نهدى، از فرماندهان انقلاب را با گروهى، مأمور دست‌گيرى عبدالله‌بن‌اسيد، مالك‌بن‌نمير و حمل‌بن‌مالك نمود ابو نمران آنها را دستگير كرد و نزد مختار آورد.
مختار به شدّت به آنان پرخاش كرد و گفت، «اى دشمنان خدا و اى دشمنان كتاب خدا، و اى دشمنان رسول خدا و اى دشمنان خاندان پيامبر خدا، حسين چه شد؟! حسين را به من تحويل دهيد، اى نامردان! كسى را كشتيد كه شما را به اقامه نماز امر مى‌كرد!»
آنان گفتند: اى امير، مجبور بوديم. منّت بنه و ما را نكش!
مختار فرياد زد، «منّت بر شما بگذارم؟! آيا شما بر حسين، فرزند دختر پيامبرتان، منّت گذاشتيد و او را رها كرديد و به او آب داديد؟!»
آن‌گاه خطاب به مالك‌بن‌نمير نمود و گفت: «تو در كربلا، كلاه‌خود امام حسين عليه السلام را ربودى.» سپس دستور داد دو دست و دو پايش را قطع كردند تا به هلاكت رسيد. آن دو نفر ديگر را نيز گردن زدند. «١»
٢. ابو سعيد صيقل نقل مى‌كند: «مختار به مخفيگاه چهار تن از عاملان حادثه عاشورا اطّلاع پيدا كرد. يكى از فرماندهان انقلاب به نام عبدالله‌بن‌كامل را با گروهى مأمور دست‌گيرى آنان نمود. آنان را دستگير كردند و نزد مختار آوردند. وقتى مختار چشمش به آن جانيان افتاد، فرياد زد: «اى قاتلان سرور جوانان بهشت! ديديد خداوند چگونه شما را به دست انتقام سپرد؟ (آن‌ها پيراهن امام حسين عليه السلام را غارت كرده بودند.) ديديد آن پيراهن براى شما چه سرنوشتى را رقم زد؟» سپس دستور داد