خود رفت و سپس به مكّه مراجعت كرد و قريب يك سال به بررسى اوضاع و احوال پرداخت. «١» بعضى به او گفتند: مجدّداً با ابن‌زبير ديدارى كند. امّا مختار اين پيشنهاد را رد كرد و گفت: «من سال گذشته به نزد او رفتم؛ امّا ديدم راه او از من جدا است و او به من احتياج دارد، من كم‌ترين نيازى به او ندارم. «٢» با وجود اين مسعودى نوشته است كه مختار با ابن‌زبير بيعت كرد، مشروط به آن كه ابن‌زبير در كارهايش بدون مشورت مختار اقدامى نكند. «٣»
بعضى نيز گفته‌اند: مختار با ابن‌زبير همراه بود و در ماجراى محاصره مكّه و مسجدالحرام توسّط لشكر يزيد و به فرماندهى حصين‌بن‌نمير، در كنار ابن‌زبير با يزيديان جنگيد تا خبر مرگ يزيد رسيد و محاصره مكّه شكسته شد و نيروهاى حصين از مكّه خارج شدند و ابن‌زبير رسماً خود را به عنوان خليفه مسلمانان اعلام كرد. «٤»
ابن‌اثير نوشته است: مختار با ابن‌زبير به توافق نرسيد وهنگامى كه شنيد مردم كوفه از خلافت ابن‌زبير هم راضى نيستند، عزم جزم نمود تا به سوى كوفه حركت كند. «٥» امّا او پيش از حركت به سوى عراق، سراغ خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله رفت. در آن وقت، محمّد حنفيّه در مكّه بود. با او نيز ملاقات نمود و هدف خويش را در ميان نهاد واز وى اجازه قيام گرفت. محمّد او را به تقوا توصيه نمود و در قيام به حمايت از خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله تشويق كرد. محمّد حنفيّه نيز مسأله قيام مختار را با امام سجّاد عليه السلام مطرح نمود وامام عليه السلام او را به‌