پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٤

جبهه‌اى ترديدآميز داشتند.
پيشوايان نهضت مخلصانه «توّابين»، كه به آنان «انصار الثوره» (: ياران انقلاب) نيز مى‌گفتند از طايفه «يمن» بودند. آنان پس از شهادت امام‌حسين عليه السلام، پنهانى گردهم آمدند و خود را سخت مورد انتقاد و سرزنش قرار دادند و از آن كه امام عليه السلام را با آن همه خواهش و التماس، به شهر شان دعوت كرده ولى هنگام احتياج، ايشان را تنها رها كرده بودند، دچار شرمندگى جانكاهى بودند. آن‌ها تصميم گرفتند به هر شكل ممكن، دامن خود را از آن لكّه گناه و ننگ پاك كنند. «١»
علاوه بر اين، شهادت كسانى كه به يارى امام عليه السلام برخاسته بودند.
قبايل بسيارى را در سراسر كشور داغدار ساخته و به انتقام برانگيخته بود.
بيش‌تر اين افراد در ميان قبيله خود، موقعيّتى ممتاز داشتند و از اعتبار و وجاهت برخوردار بودند؛ همانند هانى بن عروه، زهير بن قين، و برير بن خضير. اين قبايل، به‌خصوص در كوفه و بصره، به تحرّكاتى بر ضدّ حكومت دست زدند و اسباب زحمت دربار را فراهم ساختند. كسانى كه بستگان خود را از دست داده بودند، متعهّد به انتقام‌گيرى شدند؛ به عزا نشستند و بلافاصله، جلسات سرّى به پا كردند. اين تشكيلات پنهانى را براى قيام مسّلحانه مهيّا نمودند. در انجمن‌هاى شبانه، از شهيدان ياد مى‌كردند و مى‌گريستند، براى انتقام خون امام‌حسين عليه السلام از همديگر پيمان مى‌گرفتند و سرانجام، بر تعداد اين افراد چندان افزوده شد كه قدرتى عظيم گشتند و هنوز سه سال و چند ماه از مرگ يزيد نگذشته بود كه اين‌