براى وليد، خليفه اموى، نوشت و او را از ماجرا مطّلع كرد و كسب تكليف نمود. خليفه از استاندار خواست كه دستور دهد يحيى‌ را آزاد كنند تا هر كجا خواست برود. يوسف بن عمر هم به والى خراسان نوشت كه يحيى‌ را آزاد كند.
نصر، والى خراسان، يحيى‌ را خواست و او را نصيحت كرد و از قيام و شورش و ماجراجويى برحذر داشت و به او تأكيد كرد كه دست از فتنه‌گرى بردارد.
يحيى‌ در پاسخ والى خراسان گفت: «آيا در ام
پيامدهاى عاشورا ٢٩٣ انتقام الهى ..... ص : ٢٩٢
ّت محمد صلى الله عليه و آله، فتنه‌اى بزرگ‌تر از حكومت شما يافت مى‌شود؛ فتنه‌اى با اين همه خون‌ريزى و تصرف در آنچه سزاوار آن نيستيد؟»
جواب دندان‌شكن يحيى‌ چنان والى را كوبيد كه نتوانست سخنى بگويد و با خشم سكوت كرد. آن گاه دستور داد مبلغ دوهزار درهم با يك جفت كفش به يحيى‌ دادند و به او سفارش كرد كه به شام برود و خود را به خليفه برساند.
اما يحيى‌ به سخنان والى اعتنايى نكرد و پس از آزادى، به‌سوى سرخس شتافت. در آن وقت، حاكم سرخس مردى به نام عبدالله بن قيس بكرى بود.
والى نامه‌اى براى عبداللّه نوشت و او را از ورود يحيى‌ به سرخس آگاه ساخت و تأكيد كرد كه يحيى‌ را از سرخس بيرون كند. «١»
والى خراسان نامه‌اى ديگر به فرماندار طوس، حسن بن زيد تميمى، نوشت و از او خواست كه اگر يحيى‌ به طوس آمد، اجازه توقّف در آن جا را به او