سفّاح پس از آن به فرمانداران و كارگزاران خود بخش‌نامه كرد كه هر جا فردى از بنى‌اميّه را ديدند، بى‌درنگ، به هلاكت رسانند. «١»
مبرد در كامل، اين شعر سديف را به شبل بن عبدالله مولى بنى هاشم نسبت داده است. «٢»
ابن ابى الحديد مى‌نويسد: «بنى عبّاس كه غالب شدند، بدترين و شديدترين انتقام را از بنى‌اميّه گرفتند، به‌طورى كه داوود بن على (عموى سفّاح) «٣»، نخستين خليفه عبّاسى در حجاز، بنى‌اميّه را مى‌كشت و بدن آنان را مُثله مى‌كرد و شكم آنان را مى‌شكافت.
عبداللّه‌بن‌على عباسى «٤» در شهر ابى‌فطرس، آن‌جا كه بنى‌اميه را شكست داد، اسراى آنان را وارونه به دار مى‌آويخت و در دهان آنان نوره و آهك مى‌ريخت و سركه و خاكستر مخلوط كرده به كامشان مى‌كرد و دست و پاى آنان را مى‌بريد.
سليمان بن على عبّاسى «٥» نيز در بصره گردن آنان را مى‌زد و بدن‌هاى آنان را جلوى سگ‌ها مى‌انداخت.» «٦»
سوزاندن اجساد سران بنى‌اميّه‌
مسعودى، مى‌نويسد: سفّاح، نخستين خليفه عبّاسى، دستور نبش قبر