عام شدند؛ جز از كسانى كه شناسايى نشدند. «١»
او مى‌افزايد: مردم به عنوان بندگى يزيد بيعت كردند و هر كس كه از چنين بيعتى خوددارى مى‌كرد، كشته مى‌شد.
امام سجّاد عليه السلام بنابر توصيه يزيد به مسلم بن عقبه، از اين واقعه جان سالم به در برد. وقتى امام عليه السلام را نزد آن جنايتكار بردند، حضرت دعايى زير لب خواند «٢» و خداوند ايشان را از شرّ آن خبيث حفظ نمود.
مورّخان نوشته‌اند: لشكر يزيد، وارد حرم پيامبر صلى الله عليه و آله شد و بيش از چهار هزار نفر از مردم را قتل عام كرد «٣». يزيد به مسلم بن عقبه، فرمانده نيروهايش، دستور داده بود پس از پيروزى، سه روز مدينه را بر سربازانش حلال كند؛ و آنان نيز چنين كردند. «٤»
در تاريخ ابن كثير، چنين آمده است: هر كه در هر چيزى از مسلم بن عقبه شفاعت يا توسّط يا خواهش كرده بود، او همان مورد شفاعت يا خواسته را از ميان بر مى‌داشت و به عكس عمل مى‌كرد. زنى از خويشان او درباره فرزند خود، كه اسير شده بود، شفاعت كرد. گفت: سر فرزندش را به او بدهيد و اضافه كرد: تو راضى نشدى كه او اسير باشد، خواستى او را كشته ببينى؟
زنى ديگر گفت: من دختر عمّ تو هستم، شترهاى من مصون باشند.