در اين سخن، باز هم سخن از عترت پيامبر عليهم السلام و مظالمى است كه بنى‌اميّه و آل سفيان نسبت به خاندان پيامبر عليهم السلام روا داشتند.
در زمانى كه سليمان، بنى اميّه را در بصره مى‌كشت، يكى از زنان بنى اميّه بر سليمان‌بن‌على عبّاسى وارد شد و گفت: «اى امير، اگر در عدالت هم اسراف شود، موجب افسردگى مى‌شود و از زياده‌روى در آن به ستوه مى‌آيند. چگونه است كه تو از ستم بسيار خود و قطع پيوند خويشاوندى ملول و افسرده نمى‌شوى؟» سليمان نخست سكوت كرد و پس از مكثى، اين شعر را خواند: «شما كشتن ما را سنّت و مرسوم كرديد و آن را زشت و بد ندانستيد. اينك، شما بچشيد، همان‌گونه كه ما به روزگار شما چشيديم.» سپس خطاب به آن زن گفت: «بايد نخستين كسى كه به سنّتى راضى مى‌شود كسى باشد كه آن را معمول كرده است.» «١» و افزود: «آيا شما (بنى اميّه) با على نجنگيديد و او را از حقّ مسلّم خويش بازنداشتيد؟ آيا شما حسن بن على را مسموم نكرديد و شرط و پيمانش را نشكستيد؟ و آيا شما حسين بن على را نكش
پيامدهاى عاشورا ٣٣١ منابع و مآخذ
تيد و سر بريده او را شهر به شهر و ديار به ديار نگردانديد؟ آيا زيد را نكشتيد و جسدش را بر دار نكشيديد؟ آيا يحيى‌ بن زيد را نكشتيد و مُثله نكرديد؟! آيا على بن ابى‌طالب را بر فراز منبرها لعن و نفرين ننموديد؟ آيا شما جدّ ما، على بن عبداللّه بن عباس، را تازيانه نزديد؟ آيا شما ابراهيم امام را در جوال آهك، آن هم در زندان خفه نكرديد؟»
سپس سليمان كمى آرام گرفت و به او گفت: «حالا چه مى‌خواهى؟»
زن گفت: «عمّال تو اموال مرا گرفته‌اند.»