يحيى‌ همانند جدّش حسين عليه السلام و پدر بزرگوارش زيد عليه السلام، راهى جز قيام و شهادت در پيش نداشت؛ بازمانده خاندانى بود كه جدّ و پدر و بستگان و شيعيانش را مظلومانه كشتند و او تنها قهرمان خون‌خواه شهداى كربلا و كوفه بود. نهضت عاشورا و قيام زيد راه و تكليف را براى يحيى‌ و همفكران او معلوم كرده بود و او خود را موظّف مى‌ديد در اين راه گام نهد.
سرحان مى‌گويد: «ما همچنان تا ابرشهر رفتيم و بر عمرو بن زراره وارد شديم. او دستور داد هزار درهم به يحيى‌ دادند تا خرجى راه كند و سپس به‌سوى بيهق «١» روانه شد. يحيى‌ از بيهق، كه آن روز آخرين خطّه خراسان بود، با هفتاد تن از ياران و شيعيان مجدّداً به‌سوى ابرشهر بازگشت، تعدادى مركب خريد و به ياران خود داد.
عمرو بن زراره، حاكم ابرشهر، وقتى از ورود يحيى‌ و يارانش و تجمّع آنان با خبر شد، نامه‌اى براى نصر بن يسار، استاندار خراسان، فرستاد و او را از اوضاع مطّلع ساخت. نصر نامه‌اى به عبداللّه بن قيس بكرى، حاكم سرخس، نوشت و نامه مشابهى براى حسن بن زيد تميمى، فرماندار طوس، فرستاد و به آنان دستور داد با لشكريان خود به ابرشهر بروند و به كمك حاكم آن جا به جنگ با يحيى‌ و ياران او بشتابند، فرمان‌دهى نبرد را هم به عهده عمرو بن زراره بگذارند.
مجموعه لشكريان آنان به ده هزار نفر مى‌رسيد، امّا يحيى‌ از تعداد مجاهدان كربلا بيش‌تر همراه نداشت كه همه آنان از مردان لايق و فداكار بودند. «٢»