پايمردى توّابين‌
سليمان پايمردى و مقاومت شيعيان را مى‌ديد و آنان را به جهاد تشويق مى‌كرد؛ او از اسب پياده شد و فرياد زد: «اى بندگان خدا، هر كه مى‌خواهد زودتر به ملاقات خدايش برود و از گناه خود توبه كند، به نزد من آيد، آن گاه غلاف شمشير خود را شكست. عدّه زيادى از لشكريانش نيز پياده همانند او دورش را گرفتند و او فرمان حمله داد. شمشيرزنان با عزمى راسخ، كمر بر مرگ بستند و بى‌محابا به شاميان يورش بردند. كشتار عظيمى كردند و جمعيّت زيادى را نيز مجروح ساختند.
حصين‌بن‌نمير وقتى اين وضعيّت فوق العاده را از عراقيان ديد، بر لشكريان خود فرياد زد تا كمان‌داران با تير به آنان حمله برند و سواران نيز با شمشير، بى‌امان بر آنان بتازند و از هر سو، آنان را مورد حمله قرار دهند. «١»
پيرمرد قهرمان و خون‌خواه دلير حسين بن على عليه السلام، با روحيه‌اى حيرت‌انگيز از هر طرف به قلب دشمن حمله ور مى‌شد. با وجود زخم‌هاى فراوان، همچون شير غرّان به كسى امان نمى‌داد، امّا از هر طرف مورد حمله بود. ناگهان مورد اصابت تير دشمن واقع شد و بر زمين افتاد.
دوباره برخاست تا حمله كند، ولى زخم كارى و خون ريزى شديد او را توان نداد و نقش بر زمين شد. سليمان، فرمانده لشكر توّابين، به شهادت رسيد و به سرورش و ياران او ملحق گرديد. درود خدا بر آنان باد.
با شهادت فرمانده، مسيّب بن نجبه، مرد شماره دو توّابين، علم افتاده سليمان را بلند كرد و با ياران خود به مقابله دشمن برخاست، بر سليمان‌