سعدبن‌خيثم، يكى از ياران زيد عليه السلام، مى‌گويد: «روز نخست نبرد تعداد ما به حدود پانصد نفر رسيد و لشكر دشمن بيش از دوازده هزار نفر بود.» «١» گرچه در تعداد ياران زيد اختلاف است، امّا به‌طور مسلّم، درصد كمى از بيعت كنندگان به ميدان رزم قدم نهادند.
دو لشكر در سپيده‌دم روز چهارشنبه اول ماه صفر ١٢١ ه. ق. با هم روبه‌رو شدند؛ در يك جبهه، فرزندى قهرمان از ذرّيّه پيامبر صلى الله عليه و آله و از نسل حسين عليه السلام و جمعى از شيعيان وفادار و در جبهه ديگر، لشكر كوفه و جمعى اندك از شاميان ساكن عراق به فرمان‌دهى يوسف‌بن‌عمر و در يك كلام، حق و باطل رو در رو قرار گرفتند.
زيد، فرمانده شجاع علوى، از لشكر خود سان ديد، ميمنه و ميسره و قلب لشكر را سامان داد، خود فرمان‌دهى كل را به عهده گرفت و پيش از شروع جنگ، خطبه خواند و در ضمن آن، ياران خود را به صبر و مقاومت دعوت نمود و به آنان متذكرّ شد كه به شيوه امام اميرالمؤمنين عليه السلام در جنگ بصره و شام عمل كنند؛ بر فراريان و زخميان و كسانى كه به خانه‌ها پناه برده‌اند، حمله نكنند و مردانه بجنگند.
شيپور جنگ نواخته شد و لشكر حق و باطل به هم حمله‌ور شدند.
فرياد «الله اكبر» و شعار «يا منصورُ امِت» ياران زيد در همه جا بلند بود.
نصربن‌خزيمه، فرمانده لايق و فداكار زيد عليه السلام، با ياران خود از هر طرف به دشمن يورش بردند. در نخستين حمله، فرمانده ارتش دشمن به هلاكت رسيد و اين نخستين پيروزى نيروهاى انقلاب بود. ياران زيد عليه السلام دشمن‌را