كمك كرد. يحيى‌ شش ماه در سرخس نزد او ماند. در آن زمان، فرماندار سرخس، معروف به ابن‌حنظله؛ از جانب حاكم اموى، عمر بن‌هبيره، منصوب شده بود.
گروهى از خوارج نزد يحيى‌ آمدند و از او خواستند كه رهبرى آنان را در قيام بر ضدّ بنى‌اميه به عهده گيرد. اما على‌رغم اصرار و پافشارى آنان، از آن جا كه يحيى‌ ايشان را از دشمنان قسم خورده حضرت على عليه السلام و خاندانش مى‌دانست، از همكارى با ايشان سرباززد و رهبرى آنان را نپذيرفت. اما در عين حال، سخنى كه موجب دل‌سردى و ناراحتى آنان شود، نگفت و با بيانى خوش، آن‌ها را از همراهى خويش مأيوس كرد و رها نمود.
يحيى‌ آرام نمى‌گرفت و به دنبال فرصت و موقعيت مناسب بود تا بتواند نيرويى قوى از مجاهدان و طرفداران خاندان پيامبر عليهم السلام به دور خود جمع كند و به كمك آنان، برضدّ حكومت امويان قيام كند. او هدفش را تعقيب مى‌كرد و با اراده‌اى محكم و استوار، در راه جهاد و شهادت گام مى‌نهاد.
دست‌گيرى در بلخ‌
وقتى از سرخس هم مأيوس شد، از آن جا عازم بلخ گرديد و به خانه يكى از علاقه‌مندان به خاندان پيامبر عليهم السلام به نام حريش بن عمرو رفت. «١»
يحيى‌ مدّتى در خانه اين مرد بود تا اين كه خبر هلاكت خليفه سفّاك اموى و قاتل پدرش، هشام بن عبدالملك، به وى رسيد و شنيد كه به جاى هشام، وليد بن يزيد، برادر زاده او، به‌عنوان خليفه، جانشين وى شده است.
جاسوسان حكومت اموى حتى در بلاد دوردست اسلامى آن روز، عليه‌