گفت اول شترهاى او را غارت كردند. «١»
لشكر مسلم بن عقبه به زنان مدينه تجاوز كردند كه از اين واقعه، هزار زن از لشكريان يزيد حامله شدند. اشراف و اعيانى كه كشته شده بودند، هفتصد تن و سايرين ده هزار تن بودند «٢» و آن واقعه و پيش از آن، فاجعه عاشورا، يزيد و بنى‌اميّه را در عالم اسلام تا ابد ننگين و مستوجب لعن و نفرين نمود.
واقدى، از علماى، بزرگ اهل سنّت، مى‌نويسد: عبداللَّه بن حنظله‌مى‌گويد:
به خدا قسم، ما بر يزيد شورش نكرديم، مگر آن كه ترسيديم از آسمان بر ما سنگ ببارد. او فردى شهوتران و دائم الخمر و بى‌اعتنا به نماز بود. «٣»
ذهبى مى‌نويسد: به دليل آنچه يزيد بر سر مردم مدينه آورد- علاوه بر اين‌كه او فردى شرابخوار و تبهكار بود- مردم بر او شوريدند و خداوند عمرش را كوتاه كرد. «٤»
ماجراى جنايات يزيد در بسيارى از كتب اهل سنّت آمده است. «٥»
واقعه حرّه در آغاز سال ٦٣ ه. ق به وقوع پيوست. و جنايات و جزئيّات آن را مورخان بسيارى نوشته‌اند كه ذكر همه آن‌ها از حوصله اين مقال خارج است.
اين واقعه را به دليل آن كه در ريگ‌زارى در اطراف مدينه به نام «حّره» واقع شد و پايگاه لشكر يزيد نيز در آن جا بود، آن را در تاريخ به نام «واقعه حرّه» ثبت كرده‌اند.
بدين سان، اهل مدينه براى ابراز تنفّر نسبت به قتل امام‌حسين عليه السلام توسّط يزيد و فاجعه عاشورا و ردّ سياست اموى كه از روح اسلامى تهى بود، شورش كردند. ولى فرونشاندن آتش خشم مدينه به معناى نابودى‌